هر کجا هستم باشم/آسمان مال من است/پنجره،فکر،هوا،عشق،زمین مال من است/چه اهمیت دارد گاه اگر میرویند قارچهای غربت؟

این شعر سهراب مثل اغلب اشعارش دلگرم کننده ست.اما مدتیه این شعر دلگرمم نمیکنه.

وقتی آسمانی برای دیدن و هوایی برای نفس کشیدن نباشه،قارچهای غربت سر به فلک میکشند.

چند سالیه خوزستان در حال زنده به گور شدنه و هر نفسی که فرو میرود کوتاه کننده ی حیات است و شکنجه ی ذات!!

آلودگیهای نفتی و صنایع فولاد کافی نبود مجبور به میزبانی از ذرات معلق گرد و غباری هستیم که ارمغان بی توجهی هاست.

چندین ساله با وعده ی مالچ پاشی و طرحهای در فاز صفر بیابان زدایی و بهبود پوشش گیاهی سعی کردند دلخوشمون کنند.اما حتی از آموزش مواجهه صحیح با این بحران زیستی دریغ میکنند.

کاش به جای بی توجهی هایی که کم کم باعث دلسردی و خشم مردم میشه به اجرای طرح های باشیم که کارشناسان چندین ساله فریاد میزنند.